NO DÍA DAS LETRAS GALEGAS.17 DE MAIO. A COSTUREIRA POETA

María Mariño,coma moitas mulleres de comezos e mediados de século XX na Galiza,carregaba a máquina de coser na cabeza,camiñando de casa en casa, na

procura de traballo. Imaxino o "ban-ban" dos pasiños cansados por camiños vellos, o abaneo do corpo na procura dun equilibrio que aliviase a dor de costas, brazos, pescozo.

María Mariño fiaba ideias moi probablemente durante eses itinerarios diarios que percorría para coser tecidos,para crear as roupas para aliviar o frío de

outros e tamén para matar a fame do pan negro dos 40.

Deixou o exemplo da luita de vanguardia nos xornais prohibidos,falou de estatutos, de descentralización dos poderes e de dereitos dunha terra coma a nosa, cas nosas particulariedades especiais,a nosa cultura belida, a nosa fala.

Feliz Día das Letras, compañeiras.Co corazón de Breogán que latexa forte ainda,dende terras Celtas tan lonxanas, e con saudade.

IDMÓN

(nA FoTo aparecen Uxío Novoneyra,María Mariño,

Saleta Gai,Manuel María e Roberto Posse Carballido.

En Parada do Courel.1960)

TIVEN MEDO DE VOGAR

Tiven medo de vogar,

tiven medo da auga crara.

Anque fora cuns bos remos

anque fora na mar calma,

non vogaba!,

non vogaba!

O medo xa non sei del.

Xa secou aquel mar longo.

E nin saber donde veu,

si é doutro ou é meu,

navego nun mar de fondo.

María Mariño