nuN luGAr moI lonXAno

Quintela era un lugar a parte do que eu coñecia, e en Quintela especialmente a casa da miña bisavoa. A xornada da viaxe preparabase con tempo, requeria a xuntanza de tias, primos e demais familia, e ademais requería de case un dia enteiro na estrada, ou iso semellaba, saiamos a mañan ben cedo e chegábamos cos ultimos raios de sol. A aldea ficaba lonxe, moi lonxe e a parte das obrigadas paradas tan necesarias pra visitar aseos, as outras non menos obridas pra tomar cafeses, aperitivos e tentempes facía que o lugar de destino nunca chegara, a parada na Cañiza, ademais do xamón, o queixo e a lembranza do meu avó anunciaba que estabámos a piques de chegar.
Xa coñecedes o camiño ate a igrexia ou o bar-tenda do pobo, logo un pouquiño mais e chegábamos o sinal, "prohibido pasar", por ahi pasábamos nos, un camiño enorme, o bosque dun lado e as terras enormes cheas de uvas pronto ocupaba todo, e por fin....... chegamos.
Naquela casa, as cousas non seguían a orde que eu coñecía, a entrada nunca se usaba, polo contrario sempre entrabamos pola parte de atrás, polo pequeno porche que ia directamente a cociña, supoño que atraidos pola calor da cociña, ali estaba a miña bisavoa, na silla, pequena, vella. Tiñamos water na casa, un cun carteliño de ocupado, mais sempre usabamos o de fora, un espacio con madeiras e un water sen fondo, que deixaba caer todo directamente no burato feito na terra para a ocasión, e estaba o frigorífico, non na cociña claro, senon nunha habitación chea de libros que en tal ocasión acollía o refrixerador como un mais. O salón non era usado como tal, polo contrario servia pra cubrilo con colchóns que serían aloxados pra pasar a noite.
Nese mesmo salón estaba o piano do meu bisavo, músico de profesión e supoño que escritor de deboción porque deixou un libro escrito "para a sua proxenie" que nos achega un pouco mais a sua personalidade aos que non o coñecimos.
En Quintela o tempo detiase e o espacio non exístia, dende o labirinto na entrada da casa, o cruxir da madeira, a porta do cuarto da miña bisavoa entre aberta e ela descansando na cama, a cabana no bosque, os primos, aquela carabana que chegou un ano cos primos dende Arxentina, os risos, o silencio, os foguetes da festa, o tractor do tio Agustín, as carreiras, a noite, o bosque por descubrir, o cheiro da aldea, a aventura, a calor, ate a tranquilidade da mañán que espertaba no fallado.
Naquel lugar corrín, corrín polas laxas, corrín polo camiño, corrín diante dun xabarín, corrín polas escadas, e trepei na arbore, e caín, e vin unha mantis.
Aquelo era Quintela, pero ben podería ser a festa de non-aniversario de Alicia, o anfiteatro de Momo ou villa canterbur, e asi o guardo na miña memoria, coma un vello conto de aventuras sempre listo pra ser desempolvado e voltar a ser vivido.

Alguen Preguntou.....

........porque a terra era redonda, pero ¿non era que a terra era ovalada? achatada nos seus polos dician, inda que é certo que naquel programa demostraban que a terra era redonda escachando un ovo na testa dun concursante, e naquela outra canción a terra era un globo que se lle escapara a alguén, ou tamén poderíamos seguir creendo que a terra é plana ou que simplemente é un conxunto de enerxía que baixo unha serie de condicions fixose materia e que volverá ser enerxía nalgún outro momento. A min gostame chamala Gaia, como dicía aquel, polo de pensar que é un ser vivo, inda que sexa redonda ou cadrada. Sentila cada vez mais perto, escoitar todo o que nos esta a contar, ollala case as agachadas para redescubrir o que nos tiña aprendido e que esquecimos tras siglos de "progreso". Voltar a atopar os nosos instintos, aqueles que non se razonan, que non se entenden, que so se sinten. Saber que se algún misterio ten a vida ten que agocharse na semente que garda unha árbore, ou nos cantos das baleas ou nas formigas carrexando en fila india a comida ate o formigueiro.
Estanos gritando co cheiro da mañán, co son do mar, co movemento das árbores e só temos que lembrar, e achegarnos a ela como cando sabiamos que eramos os seu fillos.

Medeia

"NO ME ARREPIENTO DE NADA"

No me arrepiento de nada

Desde la mujer que soy,

a veces me da por contemplar

aquellas que pude haber sido;

las mujeres primorosas,

hacendosas, buenas esposas,

dechado de virtudes,

que deseara mi madre.

No sé por qué

la vida entera he pasado

rebelándome contra ellas.

Odio sus amenazas en mi cuerpo.

La culpa que sus vidas impecables,

por extraño maleficio,

me inspiran.

Reniego de sus buenos oficios;

de los llantos a escondidas del esposo,

del pudor de su desnudez

bajo la planchada y almidonada ropa interior.

Estas mujeres, sin embargo,

me miran desde el interior de los espejos,

levantan su dedo acusador

y, a veces, cedo a sus miradas de reproche

y quiero ganarme la aceptación universal,

ser la "niña buena", la "mujer decente",

"la Gioconda irreprochable".

Sacarme diez en conducta

con el partido, el estado, las amistades,

mi familia, mis hijos y todos los demás seres

que abundantes pueblan este mundo nuestro.

En esta contradicción inevitable

entre lo que debió haber sido y lo que es,

he librado numerosas batallas mortales,

batallas a mordiscos de ellas contra mí

-ellas habitando en mí queriendo ser yo misma-

transgrediendo maternos mandamientos,

desgarro adolorida y a trompicones

a las mujeres internas

que, desde la infancia, me retuercen los ojos

porque no quepo en el molde perfecto de sus sueños,

porque me atrevo a ser esta loca, falible, tierna y vulnerable,

que se enamora como alma en pena

de causas justas, hombres hermosos,

y palabras juguetonas.

Porque, de adulta, me atreví a vivir la niñez vedada,

e hice el amor sobre escritorios

-en horas de oficina-

y rompí lazos inviolables

y me atreví a gozar

el cuerpo sano y sinuoso

con que los genes de todos mis ancestros

me dotaron.

No culpo a nadie. Más bien les agradezco los dones.

No me arrepiento de nada, como dijo la Edith Piaf.

Pero en los pozos oscuros en que me hundo,

cuando, en las mañanas, no más abrir los ojos,

siento las lágrimas pujando;

veo a esas otras mujeres esperando en el vestíbulo,

blandiendo condenas contra mi felicidad.

Impertérritas niñas buenas me circundan

y danzan sus canciones infantiles contra mí

contra esta mujer

hecha y derecha,

plena.

Esta mujer de pechos en pecho

y caderas anchas

que, por mi madre y contra ellas

me gusta ser.

GIOCONDA BELLI

CONTO EROTICO.

Calquer cousa, decatouse en seguida, era suficiente para levar o pensamento a un encontro sexual. Calquera. Botaba unha ollada ao xornal gratuito que chegaba todos os martes ao buzón da casa, buscaba un aparato de DVD de segunda man, na sección de "artigos á venda", pero por algunha razón descoñecida os ollos procuraban outro tipo de servizo. "Muller nova procura muller de entre 30 e 40 anos para amizade e máis...", "mozo de 20 procura muller de máis de 30, sen límite, para ser instruído nas artes sexuais". Virou de páxina, en busca do aparato electrónico, que para iso collera o xornal. Tentou centrarse no que precisaba buscar, pero en lugar diso, comezou a pensar en atopar vibradores e outros aparellos provoca pracer. Como chegara o pensamento ate ahí? Sentiu unha calor que lle subía polas pernas de repente. Tamén na cara. Pensou en todas aquelas veces que pensara en mercar un xoguetiño procura pracer, pero as tendas eran poucas naquela pequena cidade e non se sentía demasiado cómoda ante a posibilidade de perder intimidade. Calquera podería vela. "E que carallo me importa a min a xente", pensou. Pero a intimidade era a intimidade. Niso levaba razón. Acendeu o ordenador. Internet era o mellor xeito de atopar o que buscaba. Por se-la primeira vez, a emoción vibraba nas ondas do ar, o corazón latexaba forte, bum bum, bum bum, e a calor aumentaba progresivamente ante a posibilidade de encarnar o que a imaxinación lle pedía. Abriu o buscador que usara outras veces para saber das novas do mundo, ou cubrir calquera outra curiosidade anterior, textos, poesías...artigos interesantes. Tamén era interesante desta vez. Tirou co xersei que levaba posto. Demasiada roupa enriba. Sentiu un formegueo polo corpo e unha suor baixándolle polo peito. Fregou os ollos, nun intento de se centrar no que estaba facendo. "Veña" . Abriu a primeira páxina que lle ofrecía exactamente o que procuraba. Un catálogo de aparellos para o pracer aparecíase importante diante dos seus ollos. Mirou pasar a un rapaz pola xanela do cuarto mentres navegaba pola páxina. "Mimadriña", pensou, a cabeciña estáballe xogando moi boas pasadas. Xa estaba alí, naquel cuarto semiescuro. Naquel coche. Na praia ou detrás do palleiro aquel. Deulle a risa, con razón, ao decatarse de cantas posibilidades idiotas a atacaban se parar; cando chega o desexo sufrimos ese tipo de transformacións que nos cegan e nos fan pensar en calquera escenario como algo poderoso que nos posúe.Gostaba de sentir o tecido da camisa pegada á súa espalda, polo efecto da suor. Secou o pescozo e continuou. Sentiu por entre as pernas unha presa esaxerada, e moitísima calor. Tirou cos zapatos e calcetíns. Tamén con todo o demáis, pero deixou a saia posta e a camisa, entreaberta. Meteu os dedos na boca, de vagariño, ate que os sentiu mollados por entre a lingua. Acariñou os beizos unha vez máis. Deuse conta de que esquecera da internet e de todo o demáis. Non podía pensar noutra cousa. Un tremor a sacudiu un instante antes de se tocar no punto exacto onde sentira o desexo tantas outras veces...cos dedos ainda mollados pola saliva. Sentiu moitísima máis prisa, deixouse levar polo movemento acompasado da súa man, erudita no tema, experienciada en procura-lo pracer proprio. O corpo experimentou un cambio fermosísimo. O sangue fluia acompañando o movemento rítmico dos dedos máis húmidos agora, gracias aos fluídos femininos que favorecían e incrementaban a sensación de placer. Empregou a imaxinación para visualizar imáxenes e instantes que anteriormente a levaran a un estado de desexo semellante. A pesares dos intentos por prolonga-la sensación poderosa que a dominaba, sentiuse posuida de tal xeito que se tivo que deixar vencer, cando sentiu que aquela calor a gobernaba por completo deixándoa sen folgos, tra-lo suspiro calado, silencioso que deixou sair, para alcanzar o punto máis alto, máis forte. Namentras apuraba os dedos da man, coma nunca antes, para alongar a sensación o máis que puidera.

CEIBANDO NUBES

SUSPENSION de Parkeharrison



Era un home esquivo, coa mirada sempre debuxada no ceo; de profesión, vendedor de paraugas, ocupaba o seu tempo libre nun horto no que criaba nubes, ata que medraban tanto que tiña que ceibalas. Moita xente quererá ver nisto un negocio mais ninguén puido explicar nunca porque tanta dor...
nen ninguén sabe que foi del cando a súa tenda pechou e o horto se arruinou; algúns din que un deus xeneroso lle obsequiou a vida en suspensión, e lle alugou un cuartiño alá entre o po e as estrelas.

"Si me dieran a elegir

entre diamantes y perlas

yo elegiría un racimo

de uvas blancas y negras."

Nicanor Parra

NO DÍA DAS LETRAS GALEGAS.17 DE MAIO. A COSTUREIRA POETA

María Mariño,coma moitas mulleres de comezos e mediados de século XX na Galiza,carregaba a máquina de coser na cabeza,camiñando de casa en casa, na

procura de traballo. Imaxino o "ban-ban" dos pasiños cansados por camiños vellos, o abaneo do corpo na procura dun equilibrio que aliviase a dor de costas, brazos, pescozo.

María Mariño fiaba ideias moi probablemente durante eses itinerarios diarios que percorría para coser tecidos,para crear as roupas para aliviar o frío de

outros e tamén para matar a fame do pan negro dos 40.

Deixou o exemplo da luita de vanguardia nos xornais prohibidos,falou de estatutos, de descentralización dos poderes e de dereitos dunha terra coma a nosa, cas nosas particulariedades especiais,a nosa cultura belida, a nosa fala.

Feliz Día das Letras, compañeiras.Co corazón de Breogán que latexa forte ainda,dende terras Celtas tan lonxanas, e con saudade.

IDMÓN

(nA FoTo aparecen Uxío Novoneyra,María Mariño,

Saleta Gai,Manuel María e Roberto Posse Carballido.

En Parada do Courel.1960)

TIVEN MEDO DE VOGAR

Tiven medo de vogar,

tiven medo da auga crara.

Anque fora cuns bos remos

anque fora na mar calma,

non vogaba!,

non vogaba!

O medo xa non sei del.

Xa secou aquel mar longo.

E nin saber donde veu,

si é doutro ou é meu,

navego nun mar de fondo.

María Mariño

25 DE ABRIL.Armados de Cravos

Grândola, vila morena
Terra da fraternidade
O povo é quem mais ordena
Dentro de ti, ó cidade
Dentro de ti, ó cidade
O povo é quem mais ordena
Terra da fraternidade
Grândola, vila morena
Em cada esquina um amigo
Em cada rosto igualdade
Grândola, vila morena
Terra da fraternidade
Terra da fraternidade
Grândola, vila morena
Em cada rosto igualdade
O povo é quem mais ordena
À sombra duma azinheira
Que já não sabia a idade
Jurei ter por companheira
Grândola a tua vontade
Zeca Afonso

........................saiamos á rúa!!!

Viva o poder popular!

.......NO MERCADO

Queridos Atalanta e Orfeio:

Escribimos dende unha illa camiño do noso destino. O tempo acompaña, mais o proposito que nos trouxera ata aqui está a ser mais duro do que imaxinabamos. Atopamos o mercado que nos indicara Atalanta, e anque os recursos musicais son excasos, serán suficientes para o comezo da aventura. Desexamos un encontro próximo con vos e asi compartir todo o material descuberto.

Con saudade...

Medéa e Idmón

“…Pero igual que combatimos/ … /Prometemos resistir/¡ay Carmela, ay Carmela!

En un artículo titulado «El 14 de abril de 1931 en Segovia» (publicado en La Voz de España, abril de 1937, en conmemoración de aquel día), dice Machado:

Fue un día profundamente alegre —muchos que ya éramos viejos no recordábamos otro más alegre—, un día maravilloso en que la naturaleza y la historia parecían fundirse para vibrar juntas en el alma de los poetas y en los labios de los niños.Mi amigo Antonio Ballesteros y yo izamos en el Ayuntamiento la bandera tricolor. Se cantó La Marsellesa; sonaron los compases del Himno de Riego. La Internacional no había sonado todavía. Era muy legítimo nuestro regocijo. La República había venido por sus cabales, de un modo perfecto, como resultado de unas elecciones. Todo un régimen caía sin sangre, para asombro del mundo. Ni siquiera el crimen profético de un loco, que hubiera eliminado a un traidor [se refiere a Lerroux], turbó la paz de aquellas horas. La República salía de las urnas acabada y perfecta, como Minerva de la cabeza de Júpiter.Así recuerdo yo el 14 de abril de 1931.

Desde aquel día —no sé si vivido o soñado— hasta el día de hoy, en que vivimos demasiado despiertos y nada soñadores, han transcurrido seis años repletos de realidades que pudieran estar en la memoria de todos. Sobre esos seis años escribirán los historiadores del porvenir muchos miles de páginas, algunas de las cuales, acaso, merecerán leerse. Entre tanto, yo los resumiría con unas pocas palabras. Unos cuantos hombres honrados, que llegaban al poder sin haberlo deseado, acaso sin haberlo esperado siquiera, pero obedientes a la voluntad progresiva de la nación, tuvieron la insólita y genial ocurrencia de legislar atenidos a normas estrictamente morales, de gobernar en el sentido esencial de la historia, que es el del porvenir. Para estos hombres eran sagradas las más justas y legítimas aspiraciones del pueblo; contra ellas no se podía gobernar, porque el satisfacerlas era precisamente la más honda razón de ser de todo gobierno. Y estos hombres, nada revolucionarios, llenos de respeto, mesura y tolerancia, ni atropellaron ningún derecho ni desertaron de ninguno de sus deberes. Tal fue, a grandes rasgos, la segunda gloriosa República española, que terminó, a mi juicio, con la disolución de las Cortes Constituyentes.

SONHOS

A travesia esta resultando dificil. As tormentas arremeten polo oeste e dificultan os movementos da nave. As vias de comunicacion son case nulas a excepcion de momentos moi puntuais onde os ventos do norte axudan a espalla-las nosas voces de cara as vosas terras, companheiras. Seguiremos na luita,a pesares dos extranhos sonhos que me acompanhan cando a luz cae, e que me dificultan acada-la paz do descanso nocturno... Seguide sonhando...

Idmon

DO LIBRO HERBA MOURA

E a casa de Héléne, pequena, sen ornatos, arrecendía a limón e tomiño, a menta, a suspiro, a eucalipto, a sésamo, a tilo, a marmelo, a penas pasaxeiras que poden ser amañadas, a poalla, a música, a serpol, a roseira brava, a morriña, a loito por unha meniña na lembranza, a herba abelleira, a fiollo, a eneldo, a risas que saen do ventre, a coidados, a pucheiro de substancia, a estragón, a aceda, a perexil, a libro vello, a libro novo, a tinta, a amorodo silvestre, a regalicia, a falso espiño, a pel ben satisfeita, ben acariñada e ben lambida, a ortiga, a gatuña, a trevo, a tantas e tantas cousas arrecendía, que xa non se podían nomear, a pimpinela, a lingua de ovella, que nin nomes tantos había, a prímula, a herba benta, a capuchina, a cecimbre, para explicar, a herba luísa, a alguén que nunca tivese entrado, a semprenoiva, a leiburiña, como arrecendía a casa de Héléne.Que tiña un aquel doce que espertaba os sentidos, a pé de óso, a caraveleira, e os elevaba ata o grao máximo do pracer, a canela, a milenrama, a comiño, e un non podía deixar de mergullarse no aroma, a sabugueiro, a malva real, a herba de San Guillerme, e quedaba prendido dunha certa éxtase, a coandro, a trigo mouro, dunha sensación salvaxe, a fiúncho, que semellaba moito a morte..., a grosella, a arraclán, a abruño, mais unha vez iniciado o acto, a linaria, a levistico, o acto de ulir, claro... en que estaría ela pensando?, a caléndula, a borraxe, a sento, non se podía senón continuar, a arando, a visgo, a herba da crus, e sobre todo, a framboesa, ata a fin....e buuufff.Que ben quedaba o corpo logo de entrar nese arrecendo da casa de Héléne!

medea

NAVEGAR É PRECISO. VIVER NAO É PRECISO

Como toda-las boas historias, esta tamén se xesta na mesa dun bar, de onde parte a nave Argo cara a Illa de Cólquida na procura do Velo de Ouro. Nesta viaxe converxeran Atalanta, Medéa e Idmón aos que, esperamos, se lles vaian sumando novas persoaxes nunha aventura onde as ideias fiarán o camiño a percorrer.

Dende terras Rosalianas ofrecemos un espazo libre cunha pequena fiestra aberta a comunicación, o diálogo, á creación, á expresión.......

Soltando amarras!!

Levando Ancoras!!!!

Izando Velas!!!!!

Benvid@s a tod@s, a nave vai embora